The Most/Recent Articles

9 αντανακλαστικά κατά των ιώσεων


Υιοθετήστε από τώρα μερικές καλές συνήθειες που θα βοηθήσουν μικρούς και μεγάλους να αμυνθούν απέναντι στις ιώσεις που φουντώνουν το φθινόπωρο.
Οι ιώσεις και η μετάδοσή τους δεν αφορούν μόνο τα παιδιά αλλά κι εμάς τους «μεγάλους», που συχνά μεταφέρουμε ένα σωρό μικρόβια απ’ τη δουλειά ή τις κοινωνικές μας επαφές. Γι’ αυτό και οι οδηγίες που ακολουθούν είναι καλό να υιοθετηθούν απ’ όλα τα μέλη της οικογένειας και όλους όσοι έρχονται σε επαφή με τα παιδιά.

1. Πλένουμε τα χέρια πολλές φορές την ημέρα
Είναι πολύ σημαντικό, αφού τα χέρια είναι ο πρώτος μεταφορέας των ιώσεων του αναπνευστικού. Ο λόγος είναι απλός: Βήχουμε ή φτερνιζόμαστε και μικρόβια και ιοί διαδίδονται στον αέρα και στη συνέχεια κάθονται πάνω σε διάφορες επιφάνειες: στα ρούχα και τα παιχνίδια, στα περιοδικά, στις λαβές του λεωφορείου και του μετρό, στα χερούλια της πόρτας κ.λπ. Τα κακά νέα είναι πως μπορούν να επιβιώσουν πολλές ώρες έξω απ’ τον οργανισμό ώστε όταν εμείς τους πιάνουμε και τους μεταφέρουμε στα χέρια μας μπορεί οι ιοί να είναι ακμαιότατοι! Κι όταν εμείς αγγίζουμε τη μύτη, το στόμα, τα μάτια μας κάθε τόσο –και σίγουρα τα μικρά μας το κάνουν όλη την ώρα!– καταλαβαίνουμε πως εξασφαλίζουμε στους ιούς μια εύκολη είσοδο στον οργανισμό μας. Το καλό πλύσιμο των χεριών είναι ένα βασικό «όπλο» που διαθέτουμε απέναντί τους. Γι’ αυτό τα πλένουμε πάντα μόλις μπαίνουμε στο σπίτι ή σε κάποιον άλλο χώρο, πριν και μετά το φαγητό, πριν και μετά την τουαλέτα. Αν είμαστε κάπου έξω και δεν έχουμε νερό και σαπούνι, ένα υγρομάντιλο με οινόπνευμα μπορεί να είναι αντίστοιχα αποτελεσματικό.

2. Αλλάζουμε συχνά οδοντόβουρτσες
Μια υγρή οδοντόβουρτσα είναι μια πραγματική φωλιά μικροβίων – και κυρίως αφού το μπάνιο μας θερμαίνεται καλά. Μετά το βούρτσισμα ξεπλένουμε καλά την οδοντόβουρτσα και τη στεγνώνουμε με ένα κομμάτι χαρτί. Την αφήνουμε να στεγνώσει στον αέρα και δεν την βάζουμε σε θήκη ή μέσα στο φαρμακείο. Φροντίζουμε ώστε να μην ακουμπούν μεταξύ τους οι οδοντόβουρτσες των μελών της οικογένειας, ειδικά αν κάποιος είναι άρρωστος. Τέλος, πρέπει οπωσδήποτε ν’ αλλάζουμε οδοντόβουρτσα μετά από μια αμυγδαλίτιδα φαρυγγίτιδα ή άλλη ίωση του αναπνευστικού.

3. Κρατάμε σε φυσιολογικά επίπεδα τη θερμοκρασία του σπιτιού

Η θερμοκρασία δωματίου πρέπει να είναι γύρω στους 19°C κυρίως στα υπνοδωμάτια. Πρέπει γενικά να γνωρίζουμε πως η ζέστη ξηραίνει τη βλεννογόνο των αναπνευστικών οδών και μας κάνει πιο ευάλωτους στα μικρόβια και τους ιούς.

4. Αερίζουμε συχνά το σπίτι
Συνήθως τα παιδιά αρρωσταίνουν το φθινόπωρο που έχει μέτριες θερμοκρασίες και υγρασία, συνθήκες οι οποίες επιτρέπουν τον πολλαπλασιασμό των μικροβίων. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να αερίζουμε καθημερινά το σπίτι τουλάχιστον 10 λεπτά τη μέρα με ορθάνοιχτα παράθυρα. Αυτός είναι ο ελάχιστος χρόνος για να ανανεωθεί ο αέρας ενός δωματίου.

5. Λέμε «ναι» στα χαρτομάντιλα

Μπορεί οι υφασμάτινες πετσέτες να είναι ωραιότερες, αλλά δεν είναι υγιεινές! Τα χαρτομάντιλα για την τσέπη και οι χαρτοβάμβακες για το μπάνιο είναι η επιλογή που μπορεί να μας γλιτώσει από αρκετούς ιούς και μικρόβια τα οποία φωλιάζουν στη νωπή πετσέτα για τα χέρια δίπλα στο νιπτήρα. Επίσης, κάθε φορά που το παιδί φτερνίζεται ή βήχει, πρέπει να σκεπάζει το πρόσωπό του με το χαρτομάντιλο και να το πετά αμέσως μετά.

6. Δεν καπνίζουμε στο σπίτι
Το παθητικό κάπνισμα είναι μια από τις αιτίες σοβαρών αναπνευστικών ασθενειών στα μικρά παιδιά. Ο λόγος; Ερεθίζει τις αναπνευστικές οδούς και ευνοεί τις επιπλοκές, μειώνοντας την ικανότητα του αναπνευστικού συστήματος να καθαρίσει μέσω των εκκρίσεων.

7. Βάζουμε το χέρι μπροστά στο στόμα όταν φτερνιζόμαστε ή βήχουμε

Όλοι το ξέρουμε, αλλά δεν το κάνουμε πάντα! Τα σταγονίδια που φεύγουν απ’ το στόμα μας μπορεί να φτάσουν και την ταχύτητα των 170 χλμ./ώρα, γι’ αυτό –ακόμη καλύτερα– στρίβουμε απ’ την άλλη πλευρά όταν θέλουμε να βήξουμε ή να φτερνιστούμε ή πηγαίνουμε μπροστά σ’ ένα ανοιχτό παράθυρο.

8. Απολυμαίνουμε καθημερινά το τηλέφωνο
Πόσες φορές έχετε δώσει το ακουστικό στο παιδί για να στείλει ένα φιλάκι ή να πει «γεια» στον παππού; Το ακουστικό του τηλεφώνου, όπως και το κινητό μας τηλέφωνο, είναι φορείς μικροβίων. Ένα απλό πέρασμα κάθε μέρα με υγρομάντιλο που περιέχει οινόπνευμα ή με βαμβάκι με καθαρό οινόπνευμα θα μειώσει πολύ τις πιθανότητες να αρρωστήσουμε.

9. Αποφεύγουμε τους κλειστούς χώρους

Πέρα από το σχολείο, όπου φυσικά τα παιδιά μας θα πηγαίνουν κανονικά, υπάρχουν μερικά προληπτικά μέτρα που μπορούμε να παίρνουμε σε φάσεις έξαρσης ιώσεων ή κάποιας γρίπης. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι καλό να αποφεύγουμε:

  • πάρτι σε κλειστούς χώρους,
  • κινηματογράφους,
  • θέατρο,
  • κλειστές ταβέρνες και εστιατόρια,
  • μαζικά μέσα μεταφοράς (για τα μικρά παιδιά και μωρά).


ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ, ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΥ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΚΈΝΤΡΟΥ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ, WWW.PAIDIATROS.GR

www.myworld.gr

Μην το ξαναπείς


«Είσαι η καλύτερη μανούλα του κόσμου!» μας λέει το μικρό μας και λιώνουμε μονομιάς στο άκουσμα αυτής της τόσο γλυκιάς δήλωσης. Τι γίνεται όμως όταν τα αγγελούδια μας μεταμορφώνονται σε μικρά διαβολάκια «εκτοξεύοντας» απαράδεκτες φράσεις, γεμάτα παράπονα και… νεύρα;
Και πάνω που νομίζεις πως όντως είσαι… «η καλύτερη μανούλα του κόσμου», ξαφνικά το μικρό σου δηλώνει με πείσμα: «Δεν σε θέλω για μαμά μου!» Και φανταστείτε πως αυτή είναι μόνο μία από τις διάφορες «ενοχλητικές» εκφράσεις που κατά καιρούς ακούμε από τα –κατά τ’ άλλα– μελιστάλαχτα παιδικά στοματάκια.

Δεν σε θέλω για μαμά μου!
«Κάποιες φορές, ο τετράχρονος γιος μου εκνευρίζεται τόσο πολύ, που φτάνει στο σημείο να λέει πως θα ήθελε μια άλλη μαμά ή ακόμα και μια άλλη οικογένεια…»
Γιατί το κάνει…
Πολλές φορές, όταν τα παιδιά θυμώνουν, λένε λόγια τα οποία ουσιαστικά δεν κατανοούν. Όταν μάλιστα βλέπουν πως αυτό που λένε σας ενοχλεί, τότε το υιοθετούν κάθε φορά που κάτι «δεν τους πηγαίνει καλά».
Πώς να το αντιμετωπίσετε…
Αρχικά, δείτε τη φράση του παιδιού σαν αφορμή για… αυτοκριτική. Σκεφτείτε δηλαδή τη δική σας συμπεριφορά απέναντί του. Μήπως κάνετε κάτι που το καταπιέζει; Μήπως το περιορίζετε και δεν το αφήνετε να εκφράσει τις επιθυμίες ή να ικανοποιήσει τις ανάγκες του;
Απαντήστε του γλυκά και ήρεμα ότι «στις οικογένειες, τα παιδάκια και τους γονείς δεν γίνονται… αλλαγές» χωρίς να δώσετε συνέχεια σε αυτήν του τη δήλωση.

Δεν σ’ αγαπάω!

«Τον τελευταίο καιρό, όταν δεν της κάνω τα χατίρια, η πεντάχρονη κόρη μου λέει ότι δεν μ’ αγαπάει…»
Γιατί το κάνει;
Ακριβώς γι’ αυτό! Δηλαδή, επειδή δεν της κάνετε «όλα τα χατίρια». Φυσικά και σας αγαπάει, απλά πιστεύει πως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να κερδίσει αυτό που θέλει.
Πώς να το αντιμετωπίσετε…
Σε καμία περίπτωση τα λογάκια αυτά δεν πρέπει να σας κάνουν να νιώθετε άσχημα. Θα έπρεπε όμως και σε αυτήν την περίπτωση να παρακινηθείτε στο να εξερευνήσετε τους λόγους για τους οποίους το μικρό σας έχει αυτές τις αντιδράσεις.
Απαντήστε της ήρεμα και γλυκά: «Σε αγαπάω όμως εγώ».
Έχοντας στο μυαλό ότι η μικρή σας απλά προσπαθεί να κάνει τα πάντα ώστε «να περάσει το δικό της», μπορείτε απλά να αγνοήσετε τη δήλωσή της και να επιμείνετε στην απόφασή σας.
Ρωτήστε την τους λόγους για τους οποίους νιώθει έτσι. Όπως και να ’χουν τα πράγματα όμως, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να «ενδώσετε» στις –παράλογες– απαιτήσεις της για… «να σας αγαπάει» και πάλι!

Είναι δικό μου!
«Ο τρίχρονος γιος μου δεν μοιράζεται με τίποτα τα παιχνίδια του. Κάθε φορά που η μικρή του αδερφούλα ή οι φίλοι του πάνε να παίξουν με κάτι «δικό του», τους το αρπάζει διατυμπανίζοντας ότι το συγκεκριμένο παιχνιδάκι του ανήκει…»
Γιατί το κάνει…
«Τα δικά μου δικά μου, και τα δικά σου δικά μου!» Η αλήθεια είναι πως όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά τόσο πιο δύσκολο τους φαίνεται να μοιράζονται τα πράγματά τους. Αυτό συμβαίνει λόγω του ότι νιώθουν πως δεν μπορούν να «ελέγξουν» όλα τους τα «υπάρχοντα». Όταν όμως καταλάβουν πως μπορούν ανά πάσα στιγμή να έχουν πίσω το παιχνιδάκι που δάνεισαν, τους είναι πολύ πιο εύκολο να το αποχωριστούν.
Πώς να το αντιμετωπίσετε…
Φροντίστε να έχετε στο δωμάτιό του –και όχι σκορπισμένα σε όλο το σπίτι– λίγα παιχνιδάκια τα οποία πρέπει να είναι καθαρά και τακτοποιημένα με όμορφο τρόπο το καθένα στο δικό του χώρο. Έτσι το παιδί θα μπορεί καλύτερα να «τα ελέγχει», κατανοώντας παράλληλα την πραγματική τους αξία.
Παίξτε το παιχνίδι «δικό σου – δικό μου» ανταλλάσσοντας μεταξύ σας παιχνιδάκια. Τη μία θα κρατάει εκείνο το τόπι κι εσείς το αυτοκίνητο και την άλλη θα τα ανταλλάσετε.
Επισκεφθείτε έναν παιδότοπο και αφήστε το να δανειστεί τα «ξένα» παιχνίδια. Έτσι θ’ αρχίσει να συνειδητοποιεί πόσο ωραίο είναι να μοιράζεται κι εκείνο τα πράγματά του όταν κάποιο παιδάκι έρχεται στο σπίτι σας.
Βοηθήστε το να καταλάβει την αληθινή αξία των πραγμάτων. «Ένα παιχνίδι μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί», χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι θα πρέπει να μοιράζει τα πραγματάκια του δεξιά κι αριστερά. Επίσης, «ένας φίλος είναι πολύ πιο σημαντικός από ένα παιχνίδι και άκρως απαραίτητος για να μην παίζουμε συνέχεια μόνοι μας…»

Δεν είναι δίκαιο!
«Κάθε φορά που ζητάω από τον τετράχρονο γιο μου να κάνει κάτι διαφορετικό απ’ αυτά που κάνει η μεγαλύτερη αδερφή του, π.χ. να πάει για ύπνο πιο νωρίς ή να δει λιγότερες ώρες τηλεόραση, συνοφρυώνεται και μου απαντά θυμωμένα πως αυτό δεν είναι δίκαιο!»
Γιατί το κάνει…
Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Το παιδί αντιδρά μ’ αυτό τον τρόπο επειδή τη δεδομένη στιγμή νιώθει ακριβώς έτσι. Όσον αφορά π.χ. το κομμάτι του ύπνου, αισθάνεται πως οι γονείς του «παρεμβαίνουν» σε ένα θέμα καθαρά «προσωπικό». Όταν ένα παιδί νιώσει ότι νυστάζει, θα πάει για ύπνο ούτως ή άλλως. Το μόνο που πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι να δημιουργήσουν «συνθήκες ύπνου» μέσα στο σπίτι (χαμηλό φωτισμό, ήρεμες κινήσεις, χαμηλωμένος τόνος φωνής). Αν πάλι μένει ξάγρυπνο ακολουθώντας το πρόγραμμα των μεγάλων, αυτό είναι ένα πρόβλημα το οποίο χρειάζεται περισσότερο ψάξιμο και δουλειά. Σε αυτήν την ηλικία ένα από τα βασικά πράγματα που χρειάζονται τα παιδιά για να νιώσουν ασφάλεια είναι η οργάνωση. Το πρόγραμμα. Η ρουτίνα της καθημερινότητας. Αν δεν υπάρχουν αυτά, το παιδί μπερδεύεται. Αν πάλι το κάνει επειδή θα ήθελε να του πάρετε ένα ζευγάρι παπουτσάκια σαν αυτά των φίλων του, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα: Θέλει τα συγκεκριμένα παπουτσάκια. Εξηγήστε του ότι προς το παρόν μπορείτε να αρκεστείτε στο ζευγάρι που ήδη έχει και υποσχεθείτε ότι, όταν αυτό χαλάσει, θα του αγοράσετε τα παπουτσάκια που του αρέσουν.
Πώς να το αντιμετωπίσετε…
Ότι κι αν κάνετε, ότι κι αν του πείτε, προσπαθήστε ο τόνος της φωνής σας να είναι ήρεμος και γλυκός.

Το θέλω τ-ώ-ρ-α!

«Η επιμονή και η ανυπομονησία της δίχρονης κόρης μου συχνά με κάνει να βγαίνω από τα ρούχα μου. Οτιδήποτε ζητάει θα ήθελε να το είχε… από χθες!»
Γιατί το κάνει…
«Τα περισσότερα παιδιά –και συγκεκριμένα τα νήπια– δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν την έννοια του χρόνου. Είναι κάτι πολύ αόριστο γι’ αυτά» επισημαίνουν αρκετοί ψυχολόγοι. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως κάθε επιθυμία του μικρού σας πρέπει να είναι… διαταγή για εσάς! Μέσα από την ανυπομονησία του παιδιού αναβλύζει η ορμή του για ζωή, η έντονη επιθυμία να ανακαλύψει τον κόσμο γύρω του. Όταν λοιπόν επιμένει για κάτι, σημαίνει πως πραγματικά το έχει ανάγκη. Σ’ εσάς μένει να αφουγκραστείτε τις επιθυμίες του και να ξεχωρίσετε ποιες από αυτές είναι πραγματικές του ανάγκες.
Πώς να το αντιμετωπίσετε…
Εξηγήστε στο παιδί πως πρέπει να έχει υπομονή για να πετύχει αυτό που θέλει. Επιμείνετε σε αυτό και, αν δείτε ότι συνεχίζει να γκρινιάζει, προσπαθήστε να αποσπάσετε την προσοχή του –όχι βέβαια με πονηρό τρόπο ή λέγοντάς του κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα– κάνοντάς το να σκεφτεί κάτι άλλο.
Επιδοθείτε σε δραστηριότητες που απαιτούν… υπομονή. Π.χ. το ψήσιμο ενός κέικ ή η αποταμίευση για την αγορά ενός υπέροχου ποδηλάτου χρειάζονται χρόνο και υπομονή μέχρι να ολοκληρωθούν.
Όταν το παιδί απαιτεί να κάνει κάτι «τώρα!» προσπαθήστε να μην του δίνετε αόριστες απαντήσεις, π.χ. «Θα το κάνουμε σε πέντε λεπτά», αλλά προτιμήστε πιο συγκεκριμένες, του στιλ «Θα φάμε μόλις έρθει ο μπαμπάς» ή «Θα παίξουμε μόλις τελειώσω το σίδερο». Και φυσικά πρέπει να τηρείτε πάντα αυτό που του έχετε πει.

Δεν με αφήνεις ποτέ να κάνω αυτό που θέλω!

«Η τετράχρονη μικρή μου, κάθε φορά που θα της πω «όχι» σε κάτι, παραπονιέται πως δεν την αφήνω ποτέ να κάνει αυτό που θέλει!»
Γιατί το κάνει…
Όσα «ναι» κι αν πούμε στα μικρά μας, ένα μόνο «όχι» αρκεί για να δουν τα πάντα αρνητικά και να βροντοφωνάξουν πως «ποτέ!» δεν τ’ αφήνουμε να κάνουν αυτό που θέλουν! Ο λόγος; Τα θέλουν όλα δικά τους! Αυτό όμως δεν είναι κάτι που πρέπει να σας προβληματίζει. Τα παιδιά αντιδρούν έτσι, γιατί κάνοντας πολλά πράγματα απαντούν στις διάφορες ανάγκες τους. Ενεργοποιούν τις τάσεις τους. Τα παιδιά μας γεννιούνται ερωτευμένα με τη ζωή, γεγονός που τα κάνει να θέλουν να γνωρίσουν τα πάντα. Να καταπιαστούν και να δοκιμάσουν το καθετί που βλέπουν!
Πώς να το αντιμετωπίσετε…
Θυμίστε της ήρεμα τις τελευταίες φορές που της απαντήσατε θετικά σε κάτι που σας ζήτησε, δείχνοντάς της έτσι ότι η λέξη «ποτέ» δεν έχει θέση στη συζήτησή σας.
Ρωτήστε την γιατί αντιδρά έτσι, επισημαίνοντάς της πως μια τέτοια συμπεριφορά δεν μπορεί να οφείλεται απλά και μόνο στο ότι της είπατε μία φορά «όχι» σε κάτι που σας ζήτησε. Μπορεί, στην πραγματικότητα, να την έχει πειράξει κάτι άλλο αλλά να μη σας το λέει και να ξεσπάει, τάχα επειδή δεν την αφήσατε να δει για εκατοστή φορά την αγαπημένη της ταινία…

ΤΗΣ ΜΑΡΘΑΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ-ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟΥ-ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ-ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ

www.myworld.gr

Από το μπιμπερό στο ποτήρι


Αναρωτιέστε πότε και πώς θα κόψει το μπιμπερό; Δεν θέλει κόπο… θέλει τρόπο!
Η αλήθεια είναι ότι ντρέπομαι λίγο να σας πω πότε ακριβώς κατάφερα να πείσω την κόρη μου να κόψει το μπουκάλι (τα χρόνια της σχεδόν συμπλήρωσαν τα δάχτυλα του ενός χεριού)! Το μόνο που με κάνει να αισθάνομαι λιγότερες ενοχές για τη συγκεκριμένη καθυστέρηση είναι το γεγονός ότι βλέπω γύρω μου όλο και περισσότερους γονείς να αντιμετωπίζουν την εξάρτηση του παιδιού τους από το μπουκάλι ακόμα και μετά τα 3 ή και 4 χρόνια του.
Παρόλο που κάποιοι τυχεροί καμαρώνουν από νωρίς το μικρούλι τους να κατεβάζει άσπρο πάτο το ποτήρι με το γάλα ή να πίνει μονορούφι το χυμό με το καλαμάκι, κάποιοι άλλοι πιθανό να πέσουν στην παγίδα της παρατεταμένης χρήσης του μπιμπερό, συνήθως λόγω ελλιπούς ενημέρωσης. Για να μη βρεθείτε στη θέση «δεν ήξερες, δεν ρώταγες;» εμείς είμαστε εδώ!

Μπιμπερό, αγάπη μου!
Το μπιμπερό είναι από τα τελευταία «οχυρά» που πέφτουν για τα περισσότερα παιδιά και οι λόγοι είναι πολλοί.
• Σε μερικά παιδιά το μπιμπερό θυμίζει την τρυφερή αγκαλιά της μαμάς.
• Για άλλα πάλι συγκαταλέγεται στη λίστα με τα αγαπημένα αντικείμενα ανακούφισης όπως η πιπίλα ή η κουβερτούλα. Ακόμα κι αν το παιδί έχει κόψει την πιπίλα μπορεί να επιμένει στο μπιμπερό, ακριβώς γιατί του εξασφαλίζει έστω για λίγο την παροδική απόλαυση από ένα… ξεπερασμένο προνόμιο.
• Μπορεί να επιμένει στο μπιμπερό, ιδιαίτερα αν έχει μόλις αποκτήσει μικρότερο αδερφάκι – πράγμα που σημαίνει πως έχει την ανάγκη να νιώθει ότι είναι μωρό με συνέπεια διάφορα πισωγυρίσματα στη συμπεριφορά του.
• Η παράταση όμως στη χρήση του μπιμπερό συχνά οφείλεται και στους γονείς. Για κάποιους οι λόγοι είναι πρακτικής φύσεως, αφού ξεμπερδεύεις εύκολα και γρήγορα με το πρωινό γάλα – ειδικά αν δουλεύεις και βιάζεσαι να φύγεις.
• Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που φοβούνται ότι αν το παιδί ξεκινήσει το ποτήρι μπορεί να κόψει το γάλα ή να μην πίνει τόσο όσο έπινε (κάπου εδώ θα εντάξω και τη δική μου περίπτωση).

3 λόγοι για να το κόψετε
• Η παρατεταμένη χρήση του μπουκαλιού, ιδιαίτερα από παιδιά μεγαλύτερα των 2,5 χρόνων, μπορεί να οδηγήσει σε μελλοντικά ορθοδοντικά προβλήματα όπως ανοιχτή δήξη, δηλαδή τα πάνω μπροστινά δόντια να μην εφάπτονται με τα κάτω.
• Επίσης το γάλα που πίνουν με το μπιμπερό τα μισοκοιμισμένα παιδιά σε ξαπλωτή θέση θεωρείται μια από τις αιτίες ωτίτιδας. Κι αυτό γιατί, ακόμα και ελάχιστη ποσότητα γάλακτος να περάσει από το φάρυγγα στην ευσταχιανή σάλπιγγα (το μικρό σωληνάκι που οδηγεί στο εσωτερικό του αφτιού) μπορεί να αποτελέσει καλλιεργητικό υλικό για τον πολλαπλασιασμό μικροβίων.
• Το χειρότερο ωστόσο είναι ότι η χρήση του μπιμπερό σαμποτάρει την προσπάθεια αυτονόμησης του παιδιού.

Πετυχημένα μυστικά αποχωρισμού
• Όσο πιο νωρίς τόσο το καλύτερο
Η καλύτερη στιγμή για να πείτε «αντίο» στο μπουκάλι είναι πριν το μωρό σας χρονίσει, γιατί όσο πιο πολύ αργήσετε τόσο περισσότερο το παιδί συνηθίζει και του είναι πιο δύσκολο να το κόψει. Από το δεύτερο κιόλας εξάμηνο της ζωής το μωρό ξεκινάει να κάνει τα πρώτα βήματα προς την ανεξαρτησία. Καθώς μεγαλώνει θα διαπιστώσετε ότι προσπαθεί να δοκιμάσει να κάνει όλο και περισσότερα πράγματα μόνο του. Σκόπιμο είναι λοιπόν να εκμεταλλευτείτε αυτήν τη φάση για να περάσετε από το μπουκάλι στο ποτήρι. Γύρω στο 10ο μήνα μπορείτε να το ενθαρρύνετε να τρώει μόνο του, ακόμα κι αν δεν τα καταφέρνει καλά. Γι’ αυτό καλό είναι σε αυτήν τη φάση το παιδί να έχει το καρεκλάκι όπου θα τρώει, το πιατάκι του, το πιρουνάκι, το κουταλάκι και φυσικά το ποτηράκι του. Αν του εξασφαλίζετε συστηματικά την ευκαιρία για εξάσκηση, θα ανακαλύψετε σύντομα ότι μπορεί να τα καταφέρει να φάει και να πιει μόνο του μια χαρά.
• Χωρίς πίεση
Να θυμάστε ότι όσο πιο μεγάλο είναι το παιδί τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να κόψει τη μέχρι πρότινος αγαπημένη του συνήθεια. Γι’ αυτό χρειάζεται να δείξετε κατανόηση, ώστε η μετάβαση από το μπουκάλι στο ποτήρι να μην αγχώσει το παιδί (προσπαθήστε να μην εκνευρίζεστε από τυχόν σχόλια τρίτων).
Βοηθήστε το παιδί σας παρέχοντάς του την κατάλληλη υποστήριξη. Υπάρχουν φυσικά διαφορετικές προσεγγίσεις. Κάποιοι γονείς μπορεί να επιχειρήσουν να το κόψουν μαχαίρι εξαφανίζοντας τον επίμαχο πειρασμό και εμφανίζοντας στη θέση του τον αντικαταστάτη. Άλλοι πάλι προτιμούν τη σταδιακή απεξάρτηση. Σε κάποια παιδιά βοηθάει να συζητήσετε πρώτα και να κάνετε κάποια συμφωνία, π.χ. όλη μέρα να χρησιμοποιεί το ποτηράκι και να πίνει γάλα με το μπιμπερό μόνο το βράδυ. Να θυμάστε ότι εσείς ξέρετε το παιδί σας καλύτερα απ’ όλους και μπορείτε να κρίνετε πώς θα ανταποκριθεί καλύτερα.
• Δώστε του χρόνο να προσαρμοστεί
Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι το παιδί με το μπιμπερό πίνει πιο ευχάριστα το γάλα και ότι δεν θα ισχύει το ίδιο αν ξεκινήσει το ποτήρι. Πράγματι, στη φάση που περνάει από το μπουκάλι στο ποτήρι μπορεί να αρνηθεί να πιει το γάλα του ή να το ξεκινήσει και να μην το τελειώσει. Η ανασφάλεια τότε κάνει πολλούς γονείς να βγάλουν το μπιμπερό από το ντουλάπι πισωγυρίζοντας. Είναι λοιπόν σημαντικό να μην αγχώνεστε ή τουλάχιστον να μη δείχνετε ότι αγχώνεστε. Το παιδί είναι φυσικό να περάσει μια φάση προσαρμογής μέχρι να συνηθίσει να πίνει το γάλα του στο ποτηράκι. Απαραίτητη προϋπόθεση για να μην κόψει το γάλα είναι να… ξεχάσετε ότι ίσχυε μέχρι χθες. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε για λίγο καιρό είναι να μη δίνετε σημασία στο πόσο γάλα έπινε με το μπουκάλι και πόσο πίνει με το ποτήρι. Απλά να το επιβραβεύετε κάθε φορά για το γεγονός ότι χρησιμοποιεί το ποτήρι, ανεξάρτητα με το πόσο γάλα πίνει. Δεν πρόκειται να πάθει τίποτα αν δεν πιει για μερικές εβδομάδες το γάλα που έπινε. Μπορείτε να αντικαταστήσετε εξάλλου τη μερίδα που χάνει με γιαούρτι ή τυρί.

Τα 3 μη
1. Μην κόβετε το μπουκάλι σε πιεστικές περιόδους στη ζωή του παιδιού, π.χ. έναρξη παιδικού σταθμού.
2. Μην πισωγυρίζετε στο μπουκάλι όταν το παιδί είναι άρρωστο ή δείχνει στενοχωρημένο.
3. Μην πιέζετε το παιδί να πιει το γάλα με το ποτήρι και μη δείχνετε ότι αγχώνεστε για το αν θα το πιει όλο.

Smart tips
1. Ξεκινήστε την προσπάθεια μια χαλαρή μέρα, όπως για παράδειγμα το Σάββατο ή την Κυριακή που είναι όλη η οικογένεια μαζί.
2. Εφοδιαστείτε με ένα ποτηράκι με ειδικό πώμα. Μπορεί στην αρχή να δοκιμάσετε αρκετά μέχρι να καταλήξετε σε αυτό που προτιμά το παιδί σας.
3. Αν το παιδί είναι κάτω από 12 μηνών, πιθανό να μπορεί να χειριστεί καλύτερα ένα χαμηλό ποτήρι με δύο χερούλια.
4. Σερβίρετε στην αρχή στο ποτηράκι υγρά, όπως νερό και πορτοκαλάδα, δίνοντάς του να πιει ιδιαίτερα σε στιγμές που ξέρετε ότι διψάει.
5. Πηγαίνετε μαζί να αγοράσετε ένα ποτηράκι και αφήστε το να επιλέξει αυτό που του αρέσει, π.χ. με τον αγαπημένο του ήρωα.
6. Για τα μεγαλύτερα παιδάκια μια καλή λύση για τη μεταβατική φάση είναι το καλαμάκι.
7. Καθιερώστε να τρώτε όλοι μαζί στο τραπέζι ώστε να δίνετε στο παιδί σας το παράδειγμα και την ευκαρία να σας μιμηθεί.
8. Αποσυνδέστε το μπιμπερό από την ώρα ύπνου. Λίγο δηλαδή πριν κόψετε το μπιμπερό, ξεκινήστε να του δίνετε το βραδινό γάλα αρκετή ώρα πριν κοιμηθεί.
9. Επιβραβεύστε το παιδί σας κάθε φορά που τα καταφέρνει, εκφράζοντας θαυμασμό για το γεγονός ότι μεγάλωσε.

ΤΗΣ ΦΛΩΡΑΣ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ:
• ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΖΑΝΗ, ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΡΩΜΗΣ, ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΥ ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΟΥ «ΙΑΣΩ»
• ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΩΝΗ, ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΥ, ΕΙΔΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΝΤΙΚΟΥ, DDS, ΜS ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
• ΕΛΕΝΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ, MMEDSCI, PHD, ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΔΙΑΙΤΟΛΟΓΟΥ-ΔΙΑΤΡΟΦΟΛΟΓΟΥ, ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΟΥ SURREY

www.myworld.gr

Οι εργαζόμενες μητέρες βλάπτουν την υγεία των παιδιών τους


Οι μητέρες είναι αυτές που στην ουσία κρατούν την υγεία των παιδιών τους στα χέρια τους.

Τα παιδιά των εργαζομένων γυναικών είναι αυτά που τρώνε συχνότερα ετοιματζίδικο και ανθυγιεινό φαγητό, τρώνε λιγότερα λαχανικά και φρούτα, πίνουν αναψυκτικά, ασκούνται από λίγο έως καθόλου και μένουν κολλημένα μπροστά στην τηλεόραση για πολλές ώρες.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα (στην οποία πήραν μέρος 12.500 παιδιά ηλικίας 5 ετών), τα παιδιά που οι μητέρες τους ήταν καριερίστες, ήταν αυτά που πήγαιναν στο σχολείο με αυτοκίνητο και όχι με το ποδήλατό τους ή περπατώντας, δεν είχαν πολλές υγιεινές επιλογές διατροφής και ξόδευαν περισσότερο χρόνο στην τηλεόραση ή το κομπιούτερ.
Εύλογο και το ερώτημα που γεννήθηκε στα στόματα πολλών εργαζομένων μητέρων,
προς τους ερευνητές "Δηλαδή; Πρέπει να σταματήσουμε να δουλεύουμε;".
"Όχι, βέβαια", είπαν οι υπεύθυνοι της έρευνας, αλλά την ίδια στιγμή ανέφεραν
ότι τα αποτελέσματα της έρευνάς τους θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν, προκειμένου
να δοθεί περισσότερος χρόνος στις εργαζόμενες μητέρες να φροντίσουν τη διατροφή
και την καλή υγεία των παιδιών τους.
Η έρευνα, σίγουρα, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου και στην Αυστραλία όπου τα
ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας έχουν "κτυπήσει κόκκινο" εδώ και κάμποσα χρόνια.
Με το γεγονός ότι οι μητέρες είναι αυτές που στην ουσία κρατούν την υγεία των
παιδιών τους στα χέρια τους, συμφώνησε η Δρ. Τζο Σάλμον, ειδική διατροφολόγος
από το Πανεπιστήμιο Deakin, η οποία πρόσθεσε, όμως, ότι η σωστή διατροφή των
παιδιών δεν είναι μόνο θέμα διαθέσιμου χρόνου των εργαζομένων μητέρων αλλά και
του εκπαιδευτικού τους επιπέδου. "Αν η μητέρα γνωρίζει τι κάνει καλό στο παιδί
της και ποιες διατροφικές συνήθειες είναι οι σωστές και ωφέλιμες, θα φροντίσει.


www.imerisia.gr

To ξύλο μειώνει την εξυπνάδα των παιδιών


Τα παιδιά που έτρωγαν ξύλο είχαν IQ πέντε βαθμούς χαμηλότερο από εκείνα που δεν υποβαλλόταν σ' αυτήν τη μέθοδο επιβολής πειθαρχίας.

Ένα χτύπημα με την παλάμη στα μαλακά του παιδιού, ενδέχεται να προκαλέσει κάτι πολύ περισσότερο από δάκρυα. Μπορεί να μειώσει το IQ , σύμφωνα με τον Αυστραλό κοινωνιολόγο, κ. Μάρι Στράους, ο οποίος μελέτησε την επίδραση του ξύλου στα παιδιά επί 40 χρόνια.

Έχοντας ως δείγμα 800 παιδιά, ηλικίας μεταξύ 2 και 4 χρόνων, μελέτησε επί 4
χρόνια την επίδραση του ξύλου και συμπέρανε ότι εκείνα που έτρωγαν ξύλο είχαν
IQ πέντε βαθμούς χαμηλότερο από εκείνα που δεν υποβαλλόταν σ' αυτήν την μέθοδο
επιβολής πειθαρχίας.
Σε παιδιά ηλικίας μεταξύ 5 και 9 χρόνων, που πήραν μέρος στην ίδια έρευνα,
διαπιστώθηκε ότι το ξύλο μείωνε το IQ τους κατά 2,8 βαθμούς.
Ο κ. Στράους επισημαίνει ότι το αποτέλεσμα της έρευνάς του έχει μεγάλη σημασία
για τη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών όλου του κόσμου.
Αλλά και η ψυχολόγος, δρ. Τζούντιθ Κέννεντι, από το Σίδνεϊ, υποστηρίζει ότι ενώ
ένα ελαφρό χτύπημα στα οπίσθια, αραιά και που, δεν πρόκειται να έχει τραυματική
επίδραση στο παιδί, το συχνό ξύλο, σίγουρα έχει βλαβερή επίδραση, επηρεάζοντας
ακόμη και τη συμπεριφορά του.

www.imerisia.gr